بیماری کزاز، علائم و نشانه های آن.

كزاز بیماری است عفونی، مشترك بین انسان و دامها كه معمولاً به صورت تك تك و پراكنده دیده می شود. به علت آلوده بودن وسایل جراحی نیز ممكن است برخی در بخش جراحی بدان دچار گردند. این بیماری متأسفانه در كشور ما زیاد دیده می شود .
كزاز، میكروب خاصی است كه در انتهای آن «اسپور» وجود دارد ( سنجاق مانند ) در محیط خارج مقاومت زیادی از خود نشان می دهد و «اسپوری» تولید می كند كه مقاومتش خیلی زیادتر است. اثرات میكروب به واسطه سم بسیار قوی است كه ترشح می كند و از راه لنف و خون به مراكز عصبی می رود. با سم میكروب كزاز توانسته اند علایم بیماری را تولید كنند. میكروب كزاز در خاك، مدفوع اسب و گاو و آب و گرد و خاك وجود دارد .
ابتلا به كزاز ایمنی كاملی ایجاد نمی كند، لذا بهترین وسیله برای جلوگیری از آن واكسیناسیون است. از سوی دیگر، سرم ضد كزاز برای پیشگیری سودمند است، ولی برای درمان به ویژه پس از بروز نشانه های بیماری مفید نیست.

 نشانه های كزاز

دوران پنهانی متوسط این بیماری ۸ تا ۷ روز است، هر قدر دوران نهفتگی كوتاهتر باشد، عاقبت بیماری خطرناكتر است. گاهی در مرحله نهایی چرك زخم كم شده و سوزش و انقباض عضلانی ظاهر می شود. امكان ابتلای دوباره در غیاب واكسیناسیون وجود دارد و هر اندازه فاصله بین شروع و انقباض عمومی حاصل از سم بیشتر باشد، پیش آگهی بهتر است .
اولین نشانه كزاز دشواری بلع و كلید شدن دهان است . بیمار خیلی به زحمت دهان خود را باز می كند، عضلاتی كه برای جویدن به كار می رود در موقع انقباض دردناك و سفت هستند، سپس انقباض در عضلات گردن، صورت و ستون فقرات و شكم و… فرا می رسد ( انقباض عمومی ) .
انقباض عضلات صورت، شكل مخصوصی به مبتلا می دهد و مانند این است كه بیمار خنده بی نمكی به لب دارد ( خنده شیطان ) در حالت حمله، عضلات جونده منقبض شده و به واسطه گرفتاری ماهیچه های ستون فقرات بدن به عقب خم می شود ( نظیر كمان )؛ یعنی سطح اتكا تنها پشت سر و پاشنه ها می باشد.
هر گاه انقباض عضلات یك طرف بدن زیاد شود، بدن به همان طرف خم می شود و اگر تمام عضلات بدن به طور یكنواخت دچار شده باشند، تمام بدن كشیده و به شكل خبردار در می آید. در شیرخواران و افراد خیلی پیر كزاز خطرناك است .
انقباض عضلات عمومی به صوت حمله ای ظاهر می شود؛ یعنی بر اثر تحریك بیمار با روشنایی و صدا، تزریق و یا لمس بدن، جمع شدن عمومی بدن فرا می رسد، فكها سخت به هم فشرده شده و سایر عضلات نیز سفت می شوند. انقباض عضلات حنجره و شكم و دیافراگم وعضلات تنفسی باعث خفگی می شود. اگر انقباض ماهیچه های تنفس طولانی باشد موجب كبودی رنگ می گردد.
حملات انقباضی بیمار را فرسوده و خسته می كند . كلید شدن دهان سبب تشنگی، اتلاف شدید انرژی، عرق (دفع الكترولیتها) آسیب ماهیچه ها (پارگی) و گرسنگی می شود .
تب در ابتدای بیماری درحدود ۳۸ درجه بوده و به تدریج بالا میرود و به ۴۰ و بالاتر می رسد. نبض سریع نیست تعداد تنفس در خارج از حملات تند است و اگر به ۴۰ بار در دقیقه برسد تقریباً وقوع مرگ حتمی است.
در كزاز تعریق زیاد و فشار خون پایین است و بی خوابی در بیمار وجود دارد. گاه بیماری شدت می یابد و بیمار در مدت ۳ تا ۲ روز در حالت سكته قلبی یا خفگی یا وارد شدن مواد غذایی در ریه ها تلف می شود و یا برعكس در مدت چند هفته انقباض عضلانی تخفیف یافته، بهبودی حاصل می گردد .
انواع خیلی سخت و سبك بیماری هم وجود دارد . فلج یك پا و یا دو پا و فلج صورت و چشم به تنهایی دیده می شود. اگر فاصله بین اولین علامت كزاز با شروع انقباض عمومی ماهیچه ها كمتر از ۴۸ ساعت باشد، بیماری خیلی جدی و بدخیم است.

 

منبع : روزنامه قدس

نویسنده مطلب:




پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *